De leider in de spiegel

Vorig jaar kreeg ik van Meisje1 het boek ‘De leider in de spiegel’ (te vinden bij bol.com) cadeau.

Gezien mijn zelfvertrouwen al heel wat te verduren kreeg, probeert ze me af en toe wat op te krikken. Meestal met lange afstandgesprekken of zelfs messenger chats, dit keer met een zeer dun boekje van Koen Marichal en Jesse Segers.

Vergis je echter niet, dit boek doorworstelen vergt wel enige moeite. Mij sprak het aan om er mee aan de slag te gaan.

Vandaar deze post, ik moest hier iets mee doen. Misschien is dat ook expliciet de bedoeling van de auteurs.

19 inzichten in leiderschap, wat betekent dat voor mij ? De vragen omtrent elk van die inzichten, welke antwoorden heb ik daarop ? Heb ik er überhaupt antwoorden op?

Dit betekent ook 19 posts over dit onderwerp. Zien jullie dat zitten ?

 

‘If you think saying goodmorning to your people is a waste of time,

think again !’

Als er één ding is dat ik elke morgen doe, ook al ben ik geen ‘baas’, is het even langsgaan op de open space naast mijn bureau en mijn collega’s goeiedag gaan zeggen. Het is iets wat ik heel belangrijk vind. Als ik heel vroeg ben, dan is het zeker een gelegenheid om even te spreken over zaken die ons nauw aan het hart liggen, nieuwe bazen, komende veranderingen …

De eerste tijd in mijn agenda boek ik dan ook in mijn Toggl in als ‘koffie, goeiemorgen’.

De vragen over ‘mijn’ leiderschap bij dit eerste inzicht vind ik niet zo eenvoudig, maar de tips eronder die vertellen wat je zelf kan doen, ja, die spreken me aan.

Waarschijnlijk omdat ik al een en ander blijk toe te passen. De raad om routines in te bouwen om informele gesprekken en om niet te doen alsof. Ik ben oprecht geïnteresseerd hoe het met mijn collega’s gaat en vermits ik elke morgen langskom, kan ik ook af en toe een vraag stellen. Mijn ‘bezoekje’ is geen excuus om een vraag te stellen of een probleem aan te kaarten.

Voor mij is dit iets heel natuurlijks en ik stelde mij daar geen vragen bij. En nu mag ik dat als iets positiefs beschouwen, want menselijk contact motiveert me. De auteurs geven zelfs aan dat, wanneer dit je niet ligt, dat je dan je grenzen moet kennen en dit aanvaarden als een beperking van je leiderschap. Klinkt nogal heavy…

Een andere tip is om niet volledig op te gaan in de groep, om wat ‘gedragsvrijheid’ te bewaren. Dit is voor mij dan ook een reden om niet de verantwoordelijkheid over ons team te vragen. Ik maak er al meer dan 10 jaar deel van uit. Afstand nemen zou me moeilijk afgaan. We slagen er al meer dan 10 jaar in om onze grote, gezamelijke projecten op tijd en in budget af te leveren, we nemen daarin elk onze verantwoordelijkheid. Zodra één van de teamleden echter de projectmanager begint te spelen en mij begint te vertellen wat ik moet doen, is het voor mij erover… heel erg zelfs. Niet simpel, want ik gun hem zijn groei wel… alleen niet ten koste van mij.

Je leest het, zware lectuur en stevige vragen ! Houd dit jou ook bezig ?

Voeg Reactie Toe