50 op papier, niet in mijn hoofd

Yes, 50 op papier, helemaal niet in mijn hoofd.

Wow, wow, wow, nog steeds dankbaar voor de verjaardagsverassingen, ook al is mijn verjaardag nu al even voorbij. Ik ben nu officieel een halve eeuw oud.

Mijn 2 beste vriendinnen maakten er hun werk van.

Niet alleen zorgden ze een hele week voor verrassingen, ze kwamen ook af met een heus jaarproject.

Zo cool.

Spanning

De week ervoor begon het al. Op maandag zat er ineens een kaartje en een cadeautje in de brievenbus. Anoniem. Al had ik meteen een vermoeden, ik herkende de stijl van de kaartjes… En ik ken wel mensen die zot en creatief uit de hoek durven komen.

Ook dinsdag en de rest van de week was er ’s ochtends een verrassing in of naast de brievenbus. Telkens een mooie kaart met een extraatje erbij: een kassei met een quote van Brendon Burchard, een licht om aan een sleutelhanger te hangen, een travelnotebook, tekengerief om te aquarellen…

Ik was er rotsvast van overtuigd dat ik de 2 schuldigen kende, ik richtte dan ook meteen een Whatsapp Club 50 op met beide vriendinnen die bleven doen alsof hun neus bloedde.

Op vrijdag ging ik dan zoals gewoonlijk de kinderen naar school brengen, zonder extra wandeling dit keer omdat mijn man ook een dag verlof had genomen en ik leuke activiteiten met hem zou ondernemen….

Al van ver zag ik een auto voor de deur staan en iemand binnenlopen, de meter van onze jongste. En ja, bij de deur lag nog een geschenk en binnen was de tafel voor 4 gedekt.

Brunch

Een mooi boeket en een mooi gedekte tafel, heel wat lekkernijen, dat kwam allemaal op mij af.

Maar bovenal het bezoek van die 2 vriendinnen, echte mensen op bezoek.

Dat was de essentie van mijn verjaardag voor mij : mensen zien. Dat had ik zo hard gemist. Dat was waar ik nood aan had.

Top of the bill

Mijn vriendinnen hadden nog een geschenk.

Een envelop, met daarin een heus jaartraject rond onszelf, ons drieën… met elke maand te ondernemen acties om uit te monden in een mega de luxe fotoalbum…

Zo benieuwd naar hoe dit gaat lopen. Binnenkort gaan we locaties scouten met zijn drieën.

Zin om mee te volgen op deze blog?

Want hierover wil ik echt gaan schrijven, niet alleen in het prachtige notitieboek dat ik kreeg, ook hier online.

Benieuwd hoe we dit gaan vorm geven en of het ons gaat lukken. Om de een of de andere reden zijn de blogs recent gewoon in mijn pc of mijn hoofd blijven zitten.

Extra’s

Mijn man had zelfs voor een paar online verrassingen gezorgd, babbels met goeie vrienden, oud-studenten. Zalig.

Een top vriendin waarmee ik enkel in het zesde leerjaar samenzat, maar waarmee ik contact bleef houden, kwam ook even op bezoek op het terras. En zo zalig dat ze een paar plantjes meehad, deze zijn ondertussen al volledig opgevreten in de tuin, jammer genoeg.

Ook mijn ouders kwamen even langs.

Zo fijn om toch ook in deze tijden een lang weekend te hebben. Om mensen te zien, want daar leef ik van op.

Onverwachts kon ik op maandag ook nog met een vriendin gaan wandelen.

Het was dan niet met een groots feest, met heel veel volk. Toch was het fijn dat zo veel mensen aan me dachten.

Het wordt een fantastisch jaar.

50 jaar op papier…

Wie nog dit jaar?

PS. Dat cijfer speelt natuurlijk geregeld in mijn hoofd. Ik blogde er eerder al over mijn gouden jaar en ook een paar bedenkingen en ja er zullen zeker nog posts volgen…

Voeg Reactie Toe