Beklijvend: mijn gevoel bij 40-45

Beklijvend, ik kan geen beter woord verzinnen om de #4045 show van Studio 100 te omschrijven.

Net voor we gisteren de ‘zaal’ binnengingen, las ik nog snel een artikel uit Knack over haatboodschappen op Facebook.
Haat gericht naar het gezin en het kind van 7 van Steve B.
Hoe slecht die man ook is, het gerecht moet zijn werk doen en mensen hoeven zijn familie niet al het slechte ter wereld toe te wensen, want dan zijn ze voor mij al even verdorven.

En dan gingen we na het eten van een lekkere tapa naar binnen om ons plaatsje te zoeken op één van de rijdende tribunes.

Op onze stoel lagen de oortjes al klaar. Eerste stap: het geluid testen.
Zowel mijn man als ikzelf zetten dit op minimum en vonden het nog meer dan luid genoeg.

En dan begon een geweldig totaalspektakel, volgens ons innovatief in vele aspecten met heel wat speciale effecten.

Maar de reden van deze post is niet de techniek of de zang- en acteertalenten (wow Laura Tesoro).
Wel mijn gevoelens tijdens deze show.
Geregeld zat ik met de tranen in de ogen of voelde ik me ongemakkelijk en wou geen getuige zijn van zo’n scènes. Je voelt hoe opzwepend de massa kan zijn. Ik kon alleen maar denken dat ik er niet wou zitten in dat Sportpaleis zoveel jaren geleden.
Ik zou voor geen geld bij een nazi bijeenkomst willen zijn, of mensen zien vertrekken naar de concentratiekampen.
Die kampen wil je niet zien, wij waren er ooit op bezoek tijdens een concertreis in Polen. Auschwitz kan je nooit vergeten.

Nooit meer oorlog, weg met al die haat en die onverdraagzaamheid. De huidige reacties van mensen maken me soms bang.

Haat is nikske waard

Voeg Reactie Toe