Angst, aarzeling en toch een blits rondleiding

Vandaag weer een goeie les geleerd en in mijn oudste mezelf herkend. Gelukkig mijzelf bij elkaar gepakt, doorgezet en als resultaat een superfijne blits rondleiding gekregen.

Opendeurdag

Vol vertrouwen reden we naar de opendeurdag van een middelbare school in de buurt, het was 16u45 en we dachten dat het tot 18u was.
Alles leek al redelijk leeg… en we zagen ineens een blad met ‘tot 17u’.
Even overleggen met elkaar, ze wou al niet meer binnengaan, schrik om zo laat te zijn, slechte indruk te maken.
Oh zo herkenbaar, ik voelde exact hetzelfde, herkende haar zo …
Ik stond zelf te twijfelen en we gingen al bijna terug.

Toch wou iets in mij niet zomaar opgeven, voor haar, omdat zij een leuke school verdient en dus de kans moet hebben om er een paar te vergelijken.

Onbekenden tegemoet

En toen zag ik een mevrouw nog uitleg geven op de parking, ondanks het tegenpruttelen, ging ik toch even vragen of het nog wel de moeite was om binnen te gaan.

Heel vriendelijk zei ze dat ze nog niet meteen weg waren en stuurde ons de juiste richting uit. Eens binnen kregen we een blad met een te volgen weg.

En toen, herkende ik in de gang ineens een dame die ik op een netwerkavond had ontmoet, Mev. L. Vandeputte. Ze bleek de directrice te zijn. Ze rondde rustig een gesprek met andere ouders af en kwam dan naar ons toe. Grappig dat een bekend gezicht je meteen wat geruststelt.

Ik legde even onze aarzeling uit en dat we nog even tijd hadden, het is pas voor binnen twee jaar…

Blits rondleiding

Ze vroeg meteen aan een leerlinge om ons een blits rondleiding te geven. Supervriendelijk meisje, Noor. We mochten haar alles vragen zei ze. Oh zo fijn, dat stelde Elisabeth gerust. (En nadien zei ze dat ze best zo’n grote zus zou willen).

We liepen naar de lokalen voor Latijn, plastische en muzikale opvoeding, naar techniek en natuurwetenschappen. In dit laatste lokaal voerde onze jongste een proefje uit (een lampje laten branden) en uiteindelijk verzamelde zij de stempels van de toer en kreeg zij het cadeautje (een kompas).

Blije mama

En ik, ik was zo blij dat ik mijzelf over mijn angsten en twijfels had gezet om haar te helpen bij die van haar, want ze vond het echt niet meer nodig om binnen te gaan, ze had geen zin meer, … letterlijk honderd excuses.

En nadien waren we zo blij dat we toch die grote school binnengingen. Ook al omdat achteraf bleek dat het 2 scholen waren: een Nederlandstalige en een Franstalige.

De school leek uiteindelijk helemaal niet meer zo groot…

Herken jij je eigen angsten en aarzelingen in je kind?

Ter info Afbeelding van Gerd Altmann via Pixabay

Voeg Reactie Toe